Kur’an’ı Anlamak ve Kalbin Temizliği

“Eğer onun (Kur’an’ın) sayfalarına yalnızca temiz olanlar dokunuyorsa, demek ki onun manalarıyla da ancak temiz kalpler hidayet bulur. Nasıl ki melek, içinde köpek bulunan bir eve girmezse; meleklerin sevdiği manalar da içinde zemmedilmiş ‘köpek huyları’ bulunan bir kalbe girmez.”

Büyük âlim İbn Teymiyye | Mecmû‘ul Fetâvâ, 5/552

“Siz Yüce Allah’ın şu sözünü düşündüğünüzde:

‘Şüphesiz bu, çok şerefli bir Kur’an’dır. Korunmuş bir kitaptadır. Ona ancak temiz olanlar dokunabilir.’

görürsünüz ki bu ayet, Peygamber’in ﷺ nübüvvetine dair en açık delillerdendir. Bu Kur’an’ın Allah tarafından geldiğini ve onu getirenin tertemiz bir ruh olduğunu göstermektedir. Kötü ruhların ona ulaşma yolu yoktur.
Bu ayetin, ‘Onu şeytanlar indirmemiştir. Bu onlara ne yaraşır ne de buna güç yetirebilirler’ ayetiyle aynı manayı taşıdığını da görürsünüz.

Ayrıca ayet açıkça göstermektedir ki Mushaf’a ancak temiz olan kimse dokunmalıdır. Daha ince bir manada ise şunu ifade eder: Onun tatlılığını ve lezzetini ancak ona iman eden ve onunla amel eden kimseler tadabilir. Nitekim İmam Buhârî bu ayetten şu manayı anlamış ve Sahih’inde şöyle demiştir:

‘Ona ancak iman eden kimse dokunur.’ Yani onun tadını ve faydasını ancak iman eden elde eder.
Yine Kur’an’ı hakkıyla taşıyan da ancak mümindir.

Nitekim Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

‘Tevrat’la yükümlü tutulup da sonra onunla amel etmeyenlerin durumu, kitap taşıyan merkebin durumu gibidir.’

Bundan da anlaşılır ki Kur’an’ın hakiki manalarına ancak temiz kalpler ulaşabilir ve onu gereği gibi anlayabilir. Necis kalpler ise ondan mahrum bırakılır ve ondan uzaklaştırılır.”

Büyük âlim İbn Kayyim el-Cevziyye | İ‘lâmul Muwaqqiîn, 1/226